Nöbetçi Eczaneler
İnsanlık tarihi kadar eski bir dosttur ekmek. Medeniyetler onun etrafında kurulmuş, savaşlar onun yokluğunda başlamış, barış sofralarında ise ilk bölünen hep o olmuştur. Nice inançta kutsal kabul edilmiş, bereketin ve helal kazancın simgesi sayılmıştır. Dilimiz de bunu anlatır: “Ekmeğini kazanmak”, ‘ Nana muhtaç ‘ evine ekmeğini getiren” “Ekmeğini taştan çıkarmak”, “Ekmeğini bölüşmek”… Çünkü ekmek, yalnızca karın doyurmaz; insan olmanın, paylaşmanın ve emeğe saygının da adıdır.
Bilim bize bir somun ekmeğin soframıza gelene kadar uzun bir yolculuktan geçtiğini söylüyor. Toprağa düşen tek bir buğday tanesi; suyu, güneşi, toprağı, çiftçinin alın terini, değirmencinin emeğini, fırıncının sabaha kadar yanan ocağını ve taşımacısından satıcısına kadar sayısız insanın gayretini içinde taşır. Kısacası bir lokma ekmek, yalnızca un ve sudan değil, emekten ve umuttan yoğrulur.
Ne acıdır ki bugün bu bereket, çöp konteynerlerinin kenarında, poşetlere doldurulmuş ekmekler olarak karşımıza çıkıyor. Dünyada yüz milyonlarca insan yeterli gıdaya ulaşmakta güçlük çekerken, her yıl milyonlarca ton ekmeğin israf edilmesi yalnızca ekonomik bir kayıp değildir; vicdanın, emeğin ve bereketin de israfıdır.
Çöpe atılan her ekmek, aslında toprağın suyunu, çiftçinin alın terini, harcanan enerjiyi ve geleceğimizden eksilen doğal kaynakları da beraberinde çöpe atmaktadır. İsraf edilen her lokma, aç kalan bir insanın sessiz çığlığına biraz daha kulak tıkamaktır.
Belki de yeniden ekmeğe bakmayı öğrenmeliyiz. Çünkü o, market rafındaki sıradan bir ürün değil; medeniyetin en eski tanığı, sofraların en mütevazı misafiri ve bereketin en sade simgesidir.
Ekmeğe gösterdiğimiz saygı, aslında hayata, emeğe ve insana gösterdiğimiz saygıdır. Bereket, nimete hürmet eden sofralarda yaşar. İsrafın olduğu yerde ise sadece ekmek değil; vicdan da yavaş yavaş eksilir.
YORUMLAR