Arsa mı, Hizmet mi? Tartışmanın Özünde Ne Var?

Güroymak’ta eski hükümet konağının bulunduğu alanın satışa çıkarılacağı yönündeki iddialar ve buna karşı yükselen tepkiler, aslında sadece bir arsa meselesi değildir. Tartışmanın merkezinde kamu kaynaklarının nasıl değerlendirilmesi gerektiği sorusu yer almaktadır.

Bir tarafta, yıllardır kullanılan ancak depreme dayanıksız olduğu gerekçesiyle yıkılan bir kamu binasının arsasının geleceği konusunda hassasiyet gösteren vatandaşlar bulunuyor. Bu kesim, söz konusu alanın satılmak yerine yine kamu yararına kullanılmasını, ilçeye yeni sosyal, kültürel veya kamusal projeler kazandırılmasını talep ediyor.

Diğer tarafta ise yerel yönetimlerin ve kamu idarelerinin karşı karşıya kaldığı ekonomik gerçekler bulunuyor. Özellikle kırsal bölgelerde yol, içme suyu ve altyapı yatırımlarının maliyeti her geçen yıl artarken, merkezi bütçeler çoğu zaman ihtiyaçları karşılamakta yetersiz kalabiliyor.

Bu noktada Güroymak’ta bulunan arsa konusuyla ilgili ortaya konulan yaklaşım dikkat çekiyor. Yapılan açıklamalara göre amaç, sadece Güroymak’taki hükümet konağı arsasının değil, atıl durumda bulunan ve herhangi bir kamu hizmeti üretmeyen tüm taşınmazların açık ihale yöntemiyle değerlendirilerek elde edilen gelirleri köylerin yol ve su sorunlarının çözümüne aktarmak. Hedef; üç yıl içerisinde yüzlerce kilometrelik köy yolunu sıcak asfaltla buluşturmak ve kırsaldaki altyapı eksikliklerini gidermek.

Aslında sorulması gereken temel soru şudur: Kullanılmayan bir arsanın elde tutulması mı daha fazla kamu yararı sağlar, yoksa o arsadan elde edilecek gelirle onlarca köyün yol ve su ihtiyacının karşılanması mı?

Elbette kamu taşınmazlarının satışı her zaman hassas bir konudur. Çünkü bu alanlar milletin ortak malıdır. Bu nedenle satış kararlarının şeffaf, hesap verebilir ve kamuoyuna açık şekilde yürütülmesi büyük önem taşır. Vatandaşların kaygıları da bu açıdan değerlidir ve dikkate alınmalıdır.

Ancak bir başka gerçek daha vardır ki; köyünde içme suyu sıkıntısı yaşayan, kışın çamurla mücadele eden, yazın tozlu yollarda ulaşım sağlamaya çalışan vatandaşlar için altyapı hizmetleri ertelenebilir bir ihtiyaç değildir. Onlar için sıcak asfalt, temiz içme suyu ve güvenli ulaşım doğrudan yaşam kalitesi anlamına gelmektedir.

Dolayısıyla meseleye sadece “arsa satılıyor” penceresinden bakmak yerine, elde edilecek kaynağın nereye ve hangi amaçla kullanılacağının da değerlendirilmesi gerekir. Eğer satılan taşınmazların geliri gerçekten köylerin yoluna, suyuna ve altyapısına dönüşüyorsa, bu durumda tartışmanın odağı satışın kendisinden çok, elde edilen gelirin ne kadar etkin ve verimli kullanıldığı olmalıdır.

Sonuç olarak kamu yöneticilerinin görevi, milletin malını yine milletin hizmetine sunmaktır. Bazen bu hizmet yeni bir bina yapmakla, bazen de kullanılmayan bir taşınmazı değerlendirip köylünün yoluna asfalt, çeşmesine su olarak geri döndürmekle gerçekleşebilir. Önemli olan, alınan kararların şeffaf olması ve ortaya çıkan sonucun vatandaşın hayatına somut şekilde dokunmasıdır. Ki Güroymak örneğinde niyetin bu yönde olduğu söylenebilir.

Bu bağlamda, Ankara’nın kapılarını aşındırarak Bitlis’e kaynak kazandırmaya çalışan, elde edilen imkânları sadece il ve ilçelerin değil, köylerin de yoluna, suyuna ve altyapısına dönüştürmeyi hedefleyen bu şehrin Ankara’daki siyasi temsilcilerinin çaba ve gayretleri de göz ardı edilmemelidir.

Siyasette kalıcı olan söylemler değil, geride bırakılan eserlerdir. Eğer planlanan yatırımlar hayata geçer ve köylerin yıllardır beklediği hizmetler vatandaşla buluşursa, Bitlis’in ihtiyaçlarını Ankara’ya taşıyan değil, Ankara’nın imkânlarını Bitlis’e taşıyan bir anlayışın temsilcisi olarak hafızalarda yer edecektir.